HTK-CS95 WW2 Soviet AFV Paint Set
Opis
HTK-CS95 zawiera standardowe kolory radzieckich pojazdów wojskowych podczas II wojny światowej. Zestaw zawiera następujące farby: HTK-C246 - Dark Moss Green (ZB AU) - Dokładne dopasowanie do ZB AU Green, w latach 1937-3 oficjalny kolor bazowy radzieckich pojazdów wojskowych. Później farba podkładowa; HTK-C251 - 4BO Protective Green - Od 1939 roku oficjalny kolor bazowy wszystkich radzieckich pojazdów wojskowych i innego sprzętu wojskowego (używany do połowy lat 50-tych); HTK-C316 - ZO Protective Green - Alternatywa dla farby 4BO, często używana jako kolor bazowy na kamuflowanych radzieckich AFV i na różnych urządzeniach pomocniczych; HTK-C317 - Dark Brown 6K - Używany nad zieloną bazą (4BO, ZK lub ZO) w dwu- lub trzykolorowych schematach kamuflażu wybranych radzieckich pojazdów wojskowych; HTK-C318 - Sand 7K - stosowany na zielonym podłożu (4BO, ZK lub ZO) w dwu- lub trzykolorowych schematach kamuflażu wybranych radzieckich pojazdów wojskowych; HTK-A153 - Acrylic Temporary White - Zmywalna (tymczasowa) matowa farba używana do pokrycia wybranych obszarów w improwizowanym kamuflażu zimowym różnych pojazdów radzieckich. W czasie II wojny światowej przemysł radziecki produkował kilka barw ochronnych. Jedną z nichy była farba o nazwie Powszechna Ochronna (защитная обыкновенная - ZO). Była ona alternatywą dla farby ochronnej 4BO i ochronnej K. Farba ta była nieco ciemniejsza i miała brązowawy odcień. Powodem tworzenia nowej farby były problemy z dotychczasowymi kolorami i doprowadziły one do opracowania kolejnej standardowej farby maskującej o nazwie Protective 4BO. Farba ta zadebiutowała w 1939 r. i przetrwała w służbie do połowy lat 50. Bez wątpienia był to najbardziej rozpowszechniony radziecki kolor wojskowy używanym podczas II wojny światowej. Stosowany do malowania pojazdów wojskowych, artylerii i sprzętu wojskowego (skrzynki na amunicję, hełmy). Najważniejszą cechą tej farby było tzw. ND (НД - не дешифрироваться). Termin ten jest trudny do przetłumaczenia z języka rosyjskiego. Zasadniczo oznacza to, że farba dobrze komponowała się z otoczeniem, zwłaszcza z roślinnością. Zgodnie z oficjalnymi instrukcjami, farba 4BO była przeznaczona do malowania całego pojazdu jednolicie.. W przypadku kamuflażu wielobarwnego, sytuacja wyglądała inaczej. Ze względu na fakt, że farby Dark Brown i Sand nie miały właściwości ND, zdecydowano się na użycie innych zielonych farb K Ochronna (ZK) i Zwykła Ochronna (ZO). W praktyce sytuacja była o wiele bardziej skomplikowana. Na czołgi i ciężarówki jednolicie pomalowane farbą ochronną 4K często nakładano łaty w kolorze ciemnobrązowym lub piaskowym. A ciężarówki jednolicie pomalowane farbą Ochronną 4BO były przecierane szmatką nasączoną naftą, co nadawało całemu pojazdowi matowy wygląd. Swoją drogą przed nałożeniem farb kamuflażowych powierzchnia czołgu lub innego pojazdu wojskowego musiała być odpowiednio przygotowana - czysta i wolna od rdzy. Najpowszechniejszym sposobem było użycie piaskarek. Metoda ta miała wiele zalet: duża siła czyszczenia, niskie koszty, wysoka skuteczność. W ten sposób usuwano również stare warstwy farby. Czasami stosowano również czyszczenie chemiczne, ale było ono o wiele bardziej skomplikowane i kosztowało więcej. Kolejnym krokiem przed malowaniem było oczyszczenie powierzchni za pomocą szmat zamoczonych w terpentynie. Do gruntowania gołych metalowych powierzchni metalowych Sowieci stosowali również wiele podkładów. Najpopularniejsze z nich to gruntowe nr 138 (грунт глифталиевый № 138) lub zhelezniy surik (железный сурик). Farby te miały charakterystyczny czerwony kolor i dawały silną ochronę antykorozyjną. Po wyschnięciu podkładu wszelkie szczeliny i niedoskonałości były korygowane szpachlówką składającą się z 100 części (wagowo) oleju lnianego, 375 części białego ołowiu i 375 części sproszkowanej palonej kredy.