A.MIG 7229 Imperial Japanese Army Set

Opis

Zestaw najważniejszych i najpopularniejszych kolorów wykorzystywanych przez lotnictwo imperialnej Japonii. Kolor zielony to standardowy kolor wykorzystywany przez samoloty japońskie w trakcie II wojny światowej. IJAAF # 21 (kolor zielony - midori iro 緑色) "Nakajima Dark Green" lub "IJA Green" Identyfikacja tego kolor nie była zadaniem łatwym. Dodatkowo utrudnia to fakt że podczas wojny różnice między partiami farby nie były niczym niezwykłym. Malowanie schematu używając tej barwy polegało na zastosowaniu zieleni # 21 midori iro i brązu # 33 kaki-iro na górnych powierzchniach oraz pozostawieniu powierzchni dolnych w kolorze naturalnego metalu. Inny schemat wykorzystujący tę barwę to schemat "średnio zielonych" plam na "jasnoszarym" # 21 Midori iro (緑色 - zielony) na # 1 Hairyokushoku (灰緑色 - kolor popielato zielony). JAAF # 21 był "standardowym" wojskowym kolorem zielonym, powstałym na bazie tlenku chromu, o mocnym i głębokim kolorze z delikatnym odcieniem oliwkowym. Nie istnieje żaden użyteczny odpowiednik FS, ale RAL 6020 Chromoxidgrün (Chrome Oxide Green) jest podobny. Kolor szaro zielony używany do malowania płatowców samolotów japońskich w trakcie II wojny światowej na górnych i dolnych powierzchniach. Barwa ta ma niebiesko-zielony odcień. Pewna rozbieżność w źródłach wskazuje że mogła ona mieć nieco ciemniejszą niebiesko-zieloną wersję koloru (kolor popielato zielony). Według instrukcji fabrycznej samolotu Ki-27, znajdującej się w Archiwum Japońskiego Centrum Azjatyckich Zapisów Historycznych, oryginalnym kolorem fabrycznym Ki-27 była "szałwiowa zieleń", określana jako "Mignonette". Mignonette to rodzaj pachnących roślin zielnych występujących w rejonie śródziemnomorskim i w południowo-zachodniej Azji, od Wysp Kanaryjskich i Iberii na wschód do północno-zachodnich Indii, znanych również pod nazwą Resada. Kolor rośliny to jasnożółta niebieskozielona lub lekko niebieskawa szałwiowa zieleń. Kolor ten opisywano jako jako "mei-hairyoku-shoku (szaro-zielony IJA) - błyszcząca szarość z lekkim odcieniem zieleni. Kolor ocenia się jako zbliżony do FS 34410. Te bladoniebiesko-zielone kolory przypominają trochę Light Green Grey Green. Problem polega na tym, że oryginalna powierzchnia farby szybko ulega utlenianiu i kredowaniu, gdy jest wystawiona na działanie czynników zewnętrznych i nie jest konserwowana, co prowadzi do powstania białawo-szarej patyny na powierzchni, która ukrywa wszelkie subtelności niebiesko-zielonego koloru oryginalnej farby. Grey indigo. To jedna z barw wykorzystywana przez lotnictwo Imperial Japanese Army do malowania wewnętrznych powierzchni samolotów. Wbrew błędnym przekonaniom w latach 30. i 40. XX wieku Japończycy wyprzedzali wiele innych narodów w niektórych dziedzinach innowacji i technologii. Powszechnie znane są lepsze japońskie torpedy typu "long lance", lepsza optyka, łodzie podwodne o dużym zasięgu oraz myśliwcu Zero, który w 1941 r. przeważał nad wszystkimi innymi samolotami. Znamiennym wynalazkiem jest również aotake. Ta uderzająco jasna powłoka została opracowana jako środek antykorozyjny na początku lat 30. ubiegłego wieku do stosowania w przemyśle lotniczym. Japończycy, otoczeni słoną wodą i posiadający największą na świecie flotę lotniskowców, doskonale zdawali sobie sprawę ze znaczenia odporności na korozję. Japończycy mieli również dość wyjątkowe podejście do projektowania i budowy swoich samolotów. W przeciwieństwie do samolotów budowanych dla sił powietrznych innych krajów, japońskie samoloty były budowane z myślą o długiej żywotności. Budowano je ręcznie, jak szwajcarskie zegarki. Chociaż standardy te uległy pogorszeniu, gdy po rozpoczęciu wojny na Pacyfiku przemysłowi postawiono większe wymagania, stosowanie podkładów aotake trwało niemal do końca wojny. Nic nie konserwowało metalu lepiej. Ale obok tej charakterystycznej farby stosowano również Hairanshoku do powierzchni np. kokpitów samolotów. Olive brown. To jedna z barw wykorzystywana przez lotnictwo Imperial Japanese Army do malowania wewnętrznych powierzchni samolotów. Wbrew błędnym przekonaniom w latach 30. i 40. XX wieku Japończycy wyprzedzali wiele innych narodów w niektórych dziedzinach innowacji i technologii. Powszechnie znane są lepsze japońskie torpedy typu "long lance", lepsza optyka, łodzie podwodne o dużym zasięgu oraz myśliwcu Zero, który w 1941 r. przeważał nad wszystkimi innymi samolotami. Znamiennym wynalazkiem jest również aotake. Ta uderzająco jasna powłoka została opracowana jako środek antykorozyjny na początku lat 30. ubiegłego wieku do stosowania w przemyśle lotniczym. Japończycy, otoczeni słoną wodą i posiadający największą na świecie flotę lotniskowców, doskonale zdawali sobie sprawę ze znaczenia odporności na korozję. Japończycy mieli również dość wyjątkowe podejście do projektowania i budowy swoich samolotów. W przeciwieństwie do samolotów budowanych dla sił powietrznych innych krajów, japońskie samoloty były budowane z myślą o długiej żywotności. Budowano je ręcznie, jak szwajcarskie zegarki. Chociaż standardy te uległy pogorszeniu, gdy po rozpoczęciu wojny na Pacyfiku przemysłowi postawiono większe wymagania, stosowanie podkładów aotake trwało niemal do końca wojny. Nic nie konserwowało metalu lepiej. Ale obok tej charakterystycznej farby stosowano również Hairanshoku do powierzchni np. kokpitów samolotów. Kolor zielony to standardowy kolor wykorzystywany przez samoloty japońskie w trakcie II wojny światowej. IJAAF # 21 (kolor zielony - midori iro 緑色) "Nakajima Dark Green" lub "IJA Green" Identyfikacja tego kolor nie była zadaniem łatwym. Dodatkowo utrudnia to fakt że podczas wojny różnice między partiami farby nie były niczym niezwykłym. Malowanie schematu używając tej barwy polegało na zastosowaniu zieleni # 21 midori iro i brązu # 33 kaki-iro na górnych powierzchniach oraz pozostawieniu powierzchni dolnych w kolorze naturalnego metalu. Inny schemat wykorzystujący tę barwę to schemat "średnio zielonych" plam na "jasnoszarym" # 21 Midori iro (緑色 - zielony) na # 1 Hairyokushoku (灰緑色 - kolor popielato zielony). JAAF # 21 był "standardowym" wojskowym kolorem zielonym, powstałym na bazie tlenku chromu, o mocnym i głębokim kolorze z delikatnym odcieniem oliwkowym. Nie istnieje żaden użyteczny odpowiednik FS, ale RAL 6020 Chromoxidgrün (Chrome Oxide Green) jest podobny. Ten kolor zielony to standardowy kolor wykorzystywany przez samoloty japońskie w trakcie II wojny światowej. Ciemnoniebieskozielony JAAF # 27 (青緑色 ao midori iro). Obok #21- #22 Ao midori-iro był powszechnie używany jako kolor kamuflażu. Kolor Ki midori iro – żółto-zielony to jeden z kolorów używanych do malowania kokpitów samolotów japońskich podczas II wojny światowej. Barwa ta została użyta między innymi do wnętrza myśliwca Mitsubishi który był zwykle oliwkowo-zielony. Najbliższym odpowiednikiem koloru FS jest 34151, który jednak nie jest wystarczająco żółty. Można go również zobaczyć w kokpitach niektórych samolotów Nakajima, takich jak myśliwiec Typ 1. Karekusa-iro (sucha trawa). Kolor ten wykorzystywany był w trakcie II wojny światowej przez IJA w malowaniu AFV – pojazdów i czołgów bojowych. Do 1942 roku używano kolorowego kamuflażu składającego się z khaki z domieszką herbacianego brązu, oliwkowej zieleni i ziemistego brązu. Wiele pojazdów nosiło również żółty pas zakłócający (karekusa iro). Począwszy od 1942 roku IJA przeszła na prostszy i bardziej ustandaryzowany zestaw kolorów - nowy podstawowy kolor to Karekusa iro z nieregularnymi kształtami w kolorze zielonym. Cha Kasshoku (herbaciany brąz). Kolor ten wykorzystywany był w trakcie II wojny światowej przez IJA w malowaniu AFV – pojazdów i czołgów bojowych. Do 1942 roku używano kolorowego kamuflażu składającego się z khaki z domieszką herbacianego brązu cha kasshoku, oliwkowej zieleni i ziemistego brązu. Wiele pojazdów nosiło również żółty pas zakłócający (karekusa iro). Począwszy od 1942 roku IJA przeszła na prostszy i bardziej ustandaryzowany zestaw kolorów - nowy podstawowy kolor to Karekusa iro z nieregularnymi kształtami w kolorze zielonym.