HTK-CS48 Modern Luftwaffe paint set vol. 1

Opis

Standardowe kolory niemieckich samolotów od lat 60. do wczesnych lat 80. Zestaw zawiera następujące kolory: HTK-C189 - Silver Grey - RAL7001, stosowany na dolne powierzchnie w schematach Norm 62 (Fiat G.91, CL-13, F-84), Norm 72 (Alpha Jet A), Norm 76 (Tornado IDS/ECR), HTK-C190 - White Aluminium - RAL9006, używany do dolnych powierzchni w schematach Norm 62 (F-104G), Norm 72 (RF/F-4E/F, C-160D) i Norm 76 Marineflieger (F-104G), HTK-C191 - Light Grey - RAL7035, używany na dolne powierzchnie w schemacie Norm 76 Marineflieger (Panavia Tornado IDS, Sea Lynx Mk 88, Super Lynx Mk 88A), HTK-C192 - Basalt Grey - RAL7012, używany do górnych powierzchni w schemacie Norm 62, 72, 76 i Norm 76 Marineflieger. Wczesny kolor SAR Sea King Mk 41s., HTK-C193 - Yellow Olive - RAL6014, używany na górne powierzchnie w Normie 62 (w tym F-104G, Fiat G.91), Normie 72 (w tym RF-4E i F-4F) i Normie 76 (Tornado IDS/ECR), HTK-C194 - Luminous Orange - RAL2005, używany do oznaczeń identyfikacyjnych high-viz w schematach Norm 62, 72 i 76 Marineflieger. Również na SAR Sea King Mk 41s, HTK-C078 - Aluminium - Ogólny kolor wczesnego Luftwaffe CL-13 Sabre, F-84 Thunderstreak i F/TF-104G Starfighter (z wyjątkiem dolnych powierzchni skrzydeł), HTK-C201 - Voodoo Grey - FS16515, używany na dolne powierzchnie skrzydeł wczesnych myśliwców Luftwaffe F-104 Starfighter, gdy były eksploatowane w naturalnym metalowym ogólnym malowaniu. Panavia Tornado to wiele a wręcz rodzina dwusilnikowych, odrzutowych samolotów myśliwsko-bombowych i ciężkich, dwumiejscowych samolotów myśliwskich o zmiennej geometrii skrzydeł wyprodukowanych przy współpracy Wielkiej Brytanii, Niemiec i Włoch. Istnieją trzy główne wersje samolotów Tornado: wersja szturmowa Tornado IDS (ang. Interdictor/Strike), wersja przechwytująca Tornado ADV (ang. Air Defense Variant) oraz wersja przeznaczona do walki elektronicznej Tornado ECR (ang. Electronic Combat/Reconaissance). Rodowód samolotu Tornado jest złożony. Po drastycznych cięciach budżetu wojskowego Wielkiej Brytanii pod koniec lat 50. i 60. XX wieku i zaprzestaniu rodzimych projektów, brytyjski przemysł lotniczy nie był w stanie samodzielnie wytworzyć nowoczesnego odrzutowego samolotu bojowego, mogącego zastąpić starzejące się bombowce Canberra i wypożyczone od Amerykanów myśliwce F-4 Phantom II. Brytyjczycy postanowili szukać kooperantów na kontynencie: w 1966 r. zawiązali z Francuzami konsorcjum SEPECAT, które stworzyło lekki samolot szturmowy Jaguar. Strona francuska wycofała się jednak z negocjacji projektu samolotu AFVG (Anglo-French Variable Geometry – angielsko-francuskiego samolotu o zmiennym skosie skrzydeł), wobec czego brytyjska British Aircraft Corporation (BAC) pozyskała partnerów w postaci niemieckiego Messerschmitt-Bölkow-Blohm, włoskiego Fiata oraz holenderskiego Fokkera. W trakcie prac z konsorcjum Panavia wycofali się Holendrzy, a Fiata zastąpiła włoska firma Alenia (dawniej Aeritalia). W trakcie prac okazało się, że systemy awioniki i uzbrojenia są na tyle skomplikowane, iż samolot musi być obsługiwany przez dwóch członków załogi. Zarzucono prace nad wersją jednomiejscową, a Luftwaffe i AMI zamówiły wersję dwumiejscową. Oblot prototypu odbył się 14 sierpnia 1974 roku w Manching w Niemczech. W lipcu 1976 roku rządy Wielkiej Brytanii, RFN i Włoch podpisały umowę o produkcji 809 sztuk samolotów Tornado. 644 maszyny miały zostać wykonane w wersji uderzeniowej, z czego RFN miała otrzymać 324 egzemplarze, Wielka Brytania – 200, zaś Włochy – 100. 165 sztuk wersji myśliwskiej Tornado ADV (Air Defence Variant) zostało zamówionych przez Wielką Brytanię (oznaczone Tornado F.3). Pierwsze seryjne Tornado dla Wielkiej Brytanii zostały wyprodukowane w 1979 roku, 5 czerwca 1979 roku RAF otrzymał pierwszy samolot w wersji uderzeniowej, zaś pierwszy dywizjon RAF uzbrojony w Tornado osiągnął gotowość bojową 1 lipca 1982 roku. Pierwsze użycie bojowe samolotów tego typu nastąpiło podczas operacji „Pustynna Burza” (maszyny te należały do RAF-u oraz do lotnictwa włoskiego). Uderzeniowe Tornada RAF-u wykonywały najtrudniejsze zadania uderzeniowe na silnie bronione obiekty położone na głębokim zapleczu przeciwnika – lotniska, mosty, centra łączności i dowodzenia. Wraz z amerykańskimi F-15E Strike Eagle uczestniczyły również w polowaniu na ruchome wyrzutnie pocisków balistycznych Scud. W trakcie walk od ognia irackiej obrony przeciwlotniczej utracono 6 maszyn.