220 Italian Red Gloss Spray

Opis

Farba w sprayu jest bardzo przydatna do malowania dużych powierzchni. Farba utwardza się w krótkim czasie. Puszka zawiera 150 ml farby, co wystarcza do pełnego pokrycia dwóch lub trzech karoserii samochodów w skali 1/24. Farby te nie reagują na farby akrylowe czy emaliowe; dlatego po nałożeniu ogólnej warstwy bazowej można również malować szczegóły za pomocą emalii lub farb akrylowych. Farby charakteryzują się doskonałą przyczepnością, są bardzo wydajne i trwałe. Poza tym posiadają szereg zalet do których zaliczyć należy: łatwość aplikacji, dobre krycie, możliwość stosowania na różnych powierzchniach od ceramiki, przez drewno, metal, tworzywa sztuczne, aż po kamień i beton. Pomalowana powierzchnia jest również odporna na wilgoć. Już przy jednej warstwie farby w sprayu można uzyskać taki sam efekt, jak przy nałożeniu pędzlem kilku warstw. Warto oczywiście zadbać o odpowiednie przygotowanie powierzchni – pozbyć się warstw tłuszczu, wody czy kurzu. Równie istotne będzie malowanie w odpowiedniej temperaturze zawartej w przedziale 15°C do 25°C oraz umiarkowanej wilgotności np. poniżej 85%. Należy również unikać malowania w bezpośrednim świetle słonecznym. S220 to farba w kolorze czerwonym z wykończeniem błyszczącym. Italian Red to kolor zbliżony do Rosso Corsa czyli wyścigowej czerwieni. Od lat 20. XX w. włoskie samochody wyścigowe Alfa Romeo, Maserati, Lancia, a później Ferrari i Abarth były malowane na kolor rosso corsa ("wyścigowa czerwień"). Był to zwyczajowy narodowy kolor wyścigowy Włoch, zalecany w okresie międzywojennym przez organizacje, które później przekształciły się w FIA. W tym schemacie międzynarodowych barw wyścigowych francuskie samochody były niebieskie (Bleu de France) a brytyjskie zielone (British racing green). W wyścigu z Pekinu do Paryża w 1907 roku, pierwszym, który przybył do Paryża był książę Scipione Borghese, włoski arystokrata. Głównym rywalem był Charles Goddard, pracownik wesołego miasteczka i oszust. Goddard, zajął drugie miejsce, nie dysponował takimi zasobami jak Borghese i musiał błagać konkurentów o paliwo. W desperackiej próbie nadrobienia zaległości ustanowił rekord wytrzymałości w jeździe non-stop przez 24 godziny. Czerwony kolor samochodu księcia Borghese, Itala z 1907 r. został przyjęty przez Włochy jako kolor wyścigowy na jego cześć. W Formule 1 kolor nie był określany przez kraj, w którym samochód został wyprodukowany, ani przez narodowość kierowcy (kierowców), ale przez narodowość zespołu wprowadzającego pojazd. I tak np. Ferrari wygrało mistrzostwa świata w 1964 r. z Johnem Surteesem, startując w dwóch ostatnich wyścigach (Grand Prix Stanów Zjednoczonych i Grand Prix Meksyku) w samochodach Ferrari 158 pomalowanych na biało z niebieskimi podłużnymi "wyścigowymi pasami Cunninghama" - narodowymi barwami zespołów licencjonowanych w Stanach Zjednoczonych - ponieważ zostały one zgłoszone nie przez samą włoską fabrykę, ale przez amerykański zespół. Barwy narodowe zostały w większości zastąpione w Formule 1 przez komercyjne barwy sponsorów w 1968 roku, ale w przeciwieństwie do większości innych zespołów, Ferrari zawsze zachowywało tradycyjną czerwień. Od 1996 do 2007 roku samochody Ferrari F1 były malowane w jaśniejszym, prawie pomarańczowym kolorze day-glo, aby dostosować balans kolorów na ekranach telewizyjnych. Oryginalny Rosso Corsa może wydawać się prawie ciemnobrązowy w starszych telewizorach. Odcień czerwieni Rosso Corsa powrócił na bolidy F1 podczas Grand Prix Monako w 2007 roku, prawdopodobnie w związku z rosnącą obecnością na rynku telewizji wysokiej rozdzielczości. Włoska firma motocyklowa Ducati również wykorzystuje ten kolor jako jeden ze swoich głównych kolorów zarówno w motocyklach wyścigowych, takich jak Ducati Desmosedici jak i w motocyklach drogowych.