154 Insignia Yellow Matt

Opis

Kolor stosowany do oznaczeń samolotów RAF na oznaczeniach przynależności państwowej czyli tzw. roundels lub też oznaczeń taktycznych. Początki okrągłego oznaczenia po angielsku zwanego „roundel”, Royal Air Force pochodzą z czasów I wojny światowej. Potrzeba możliwości szybkiej identyfikacji samolotów stała się oczywista i pod koniec sierpnia 1914 roku wydano rozkaz malowania Union Flag na spodniej powierzchni dolnych skrzydeł. Siły powietrzne Wielkiej Brytanii - Fleet Air Arm Królewskiej Marynarki Wojennej, Army Air Corps i Royal Air Force używają okrągły znak identyfikacyjny, malowany na samolotach w celu ich identyfikacji dla innych statków powietrznych i sił naziemnych. W takiej czy innej formie jest on stosowany na brytyjskich samolotach wojskowych od 1915 roku do chwili obecnej. Kiedy w 1914 roku rozpoczęła się pierwsza wojna światowa, wojska lądowe miały w zwyczaju ostrzeliwać wszystkie samoloty, zarówno te przyjazne, jak i te wrogie, tak więc pojawiła się konieczność wprowadzenia jakiejś formy znaku identyfikacyjnego. Początkowo pod skrzydłami i na bokach kadłuba malowano Union Flag. Szybko uznano, że z daleka krzyż św. Jerzego z Union Flag mógł zostać pomylony z Krzyżem Żelaznym, który był już używany do identyfikacji niemieckich samolotów. Po wypróbowaniu użycia flagi Unii w tarczy zdecydowano się pójść w ślady Francuzów, którzy użyli trójkolorowego koguta (okrągły pas czerwieni i bieli z niebieskim środkiem). Brytyjczycy odwrócili kolory i stało się to standardowym oznaczeniem na samolotach Royal Flying Corps od 11 grudnia 1914 roku. Do roku 1915 roku konsekwentnie wprowadzano nowe oznaczenie. Oficjalny rozkaz stwierdzał: wszystkie samoloty RFC mają być oznaczone na spodzie i na sterze koncentrycznymi okręgami podobnymi do tych na francuskich maszynach, ale z odwróconymi kolorami, czyli z czerwonym okręgiem wewnątrz niebieskiego pierścienia. Kręgi mają być jak największe. Dodatkowo na końcówkach skrzydeł poza okręgami będzie namalowany Union Jack. Royal Naval Air Service określiła w pięciostopniowy czerwony pierścień z białym środkiem i cienkim białym konturem na dolnych powierzchniach dolnych skrzydeł w połowie rozpiętości, później zdecydowano się na standaryzację na rondzie RFC dla wszystkich brytyjskich samolotów wojskowych. Wraz z noszeniem tego samego ronda przez samoloty RFC i RNAS zaprzestano używania Union Jacka. Do 1917 roku do ronda dodawano zwykle cienki biały kontur, aby ułatwić odróżnienie błękitu zewnętrznego okręgu od ciemnego koloru ochronnego. W dywizjonach operujących w nocy nie było takiej potrzeby, aby oznaczenie było bardziej widoczne, w rzeczywistości zwyczajem stało się malowanie białego pierścienia ronda - albo w kolorze kamuflażu samolotu jako całości, albo na czerwono. Do końca wojny ujednolicono to jako tzw. "rondo nocne" w kolorze niebiesko-czerwonym, które nadal było używane na ciemnozielonym kamuflażu powojennych bombowców nocnych. Większość samolotów RAF-u miała wtedy srebrne wykończenie (goły metal lub aluminium), dzięki czemu oznaczenia narodowe rzucały się w oczy bez podświetlenia. Pod koniec lat 30-tych XX wieku samoloty RAF i Fleet Air Arm (FAA) zostały wyposażone w kamuflaż i wprowadzono nowy kontur, tym razem żółty, o tej samej szerokości co niebieskie i białe pierścienie.