153 Insignia Red Matt

Opis

Kolor stosowany do oznaczeń samolotów RAF na oznaczeniach przynależności państwowej czyli tzw. roundels. Początki okrągłego oznaczenia po angielsku zwanego „roundel”, Royal Air Force pochodzą z czasów I wojny światowej. Potrzeba możliwości szybkiej identyfikacji samolotów stała się oczywista i pod koniec sierpnia 1914 roku wydano rozkaz malowania Union Flag na spodniej powierzchni dolnych skrzydeł. Siły powietrzne Wielkiej Brytanii - Fleet Air Arm Królewskiej Marynarki Wojennej, Army Air Corps i Royal Air Force używają okrągły znak identyfikacyjny, malowany na samolotach w celu ich identyfikacji dla innych statków powietrznych i sił naziemnych. W takiej czy innej formie jest on stosowany na brytyjskich samolotach wojskowych od 1915 roku do chwili obecnej. Kiedy w 1914 roku rozpoczęła się pierwsza wojna światowa, wojska lądowe miały w zwyczaju ostrzeliwać wszystkie samoloty, zarówno te przyjazne, jak i te wrogie, tak więc pojawiła się konieczność wprowadzenia jakiejś formy znaku identyfikacyjnego. Początkowo pod skrzydłami i na bokach kadłuba malowano Union Flag. Szybko uznano, że z daleka krzyż św. Jerzego z Union Flag mógł zostać pomylony z Krzyżem Żelaznym, który był już używany do identyfikacji niemieckich samolotów. Po wypróbowaniu użycia flagi Unii w tarczy zdecydowano się pójść w ślady Francuzów, którzy użyli trójkolorowego koguta (okrągły pas czerwieni i bieli z niebieskim środkiem). Brytyjczycy odwrócili kolory i stało się to standardowym oznaczeniem na samolotach Royal Flying Corps od 11 grudnia 1914 roku. Do roku 1915 roku konsekwentnie wprowadzano nowe oznaczenie. Oficjalny rozkaz stwierdzał: wszystkie samoloty RFC mają być oznaczone na spodzie i na sterze koncentrycznymi okręgami podobnymi do tych na francuskich maszynach, ale z odwróconymi kolorami, czyli z czerwonym okręgiem wewnątrz niebieskiego pierścienia. Kręgi mają być jak największe. Dodatkowo na końcówkach skrzydeł poza okręgami będzie namalowany Union Jack. Royal Naval Air Service określiła w pięciostopniowy czerwony pierścień z białym środkiem i cienkim białym konturem na dolnych powierzchniach dolnych skrzydeł w połowie rozpiętości, później zdecydowano się na standaryzację na rondzie RFC dla wszystkich brytyjskich samolotów wojskowych. Wraz z noszeniem tego samego ronda przez samoloty RFC i RNAS zaprzestano używania Union Jacka. Do 1917 roku do ronda dodawano zwykle cienki biały kontur, aby ułatwić odróżnienie błękitu zewnętrznego okręgu od ciemnego koloru ochronnego. W dywizjonach operujących w nocy nie było takiej potrzeby, aby oznaczenie było bardziej widoczne, w rzeczywistości zwyczajem stało się malowanie białego pierścienia ronda - albo w kolorze kamuflażu samolotu jako całości, albo na czerwono. Do końca wojny ujednolicono to jako tzw. "rondo nocne" w kolorze niebiesko-czerwonym, które nadal było używane na ciemnozielonym kamuflażu powojennych bombowców nocnych. Większość samolotów RAF-u miała wtedy srebrne wykończenie (goły metal lub aluminium), dzięki czemu oznaczenia narodowe rzucały się w oczy bez podświetlenia. Pod koniec lat 30-tych XX wieku samoloty RAF i Fleet Air Arm (FAA) zostały wyposażone w kamuflaż i wprowadzono nowy kontur, tym razem żółty, o tej samej szerokości co niebieskie i białe pierścienie.