Trąbka do słuchania - Leonora Carrington - książka wyd. 1998

Opis

Połączenie konwencji powieściowej gotyckiej z humorem bliskim Lewisowi Carrollowi i z tradycją celtyckiej i indiańskiej mitologii, nieortodoksyjny feminizm, niechęć do religijnego fanatyzmu i mieszczańskiego zniewolenia umysłu, zamiłowanie do dziwności, umiejętność snucia pełnej zaskoczeń fabuły - to kilka zaledwie elementów składających się na oryginalność "Trąbki do słuchania". Lektura tej błyskotliwej książki - jak mawiał Luis Buñuel „wyzwala nas z ponurej rzeczywistości". Leonora Carrington (ur. 6 kwietnia 1917, zm. 25 maja 2011) – surrealistyczna malarka i pisarka pochodzenia brytyjskiego, która większość życia spędziła w Meksyku.

Urodziła się w rodzinie brytyjskich przemysłowców. Matka była Irlandką, małą Leonorą opiekowała się też irlandzka niania, która opowiadała jej celtyckie baśnie i legendy. Od dzieciństwa znana była z krnąbrności i buntowniczości. Wielokrotnie wydalano ją z katolickich szkół, a matka przepowiadała jej, że zostanie czarownicą.

Studiowała malarstwo we Florencji i Londynie. Tam też w 1937 poznała Maxa Ernsta, z którym żyła w burzliwym związku. Była skandalistką, potrafiącą w eleganckiej restauracji posmarować sobie stopy musztardą, czy nagle „zgubić” ubranie w trakcie balu. Wówczas zaczęła także przyrządzać nietypowe potrawy, takie jak chociażby omlet z włosami, które w nocy obcinała śpiącym gościom i następnie serwowała im je na śniadanie. Razem z Ernstem przeprowadzili się do Paryża a następnie na południe Francji, gdzie zastał ich wybuch II wojny światowej. Ernsta, jako obywatela Niemiec aresztowano, a Carrington udała się z przyjaciółmi do Hiszpanii. Tam została hospitalizowana w szpitalu psychiatrycznym w Santanderze. Doświadczenia popadania w obłęd opisała następnie w książce Na dole. Następnie uciekła do Lizbony, gdzie znalazła schronienie w konsulacie meksykańskim. Tam też poślubiła meksykańskiego dyplomatę, Renato Leduca, który był przyjacielem Pabla Picassa.