CS11 - US Olive Drab Colours Set

Opis

Użycie Olive Drab na pojazdach Armii Amerykańskiej miało miejsce jeszcze przed pojazdami silnikowymi. Okólnik 66 Departamentu Wojny z 1906 r. określał użycie Olive Drab dla wagonów wojskowych i wskazał, że kolor ten może być mieszany przy użyciu 6 funtów białego ołowiu w oleju lnianym, 1 funta surowego pigmentu Umber, 1 funta terpentyny i 1 funt lakieru oraz 1 pinty terpentyny i ½ pinta suszu japońskiego. Zachowane próbki koloru pokazują, że jest on lżejszy niż Olive Drab z czasów II wojny światowej. Charles Lemons, autor książki o przedwojennych oznaczeniach armii amerykańskiej i były kurator Muzeum Pattona w Ft. Knox, opisał ten kolor jako "pigs s…”, czyli bardzo błotnisty oliwkowy brąz. Kolor ten pozostał standardem przez całą I wojnę światową i był autoryzowany w corocznych wydaniach "Manual for Quartermaster Corps, United States Army" do 1917 roku. Kiedy Amerykańskie Siły Ekspedycyjne (AEF) zostały wysłane do Francji w 1917 roku, większość pojazdów taktycznych była wykończona w tym kolorze. Wcześniej przed wojną eksperymentowano z wielokolorowym kamuflażem i niektóre amerykańskie pojazdy taktyczne we Francji w latach 1917-18 były pomalowane w wielobarwny schemat. Czołgi otrzymane z Francji i Wielkiej Brytanii pozostały w swoich oryginalnych francuskich i brytyjskich barwach. W 1918 roku armia francuska przeprowadziła testy mające na celu ustalenie, czy kamuflaż malowany wzorem jest lepszy od stosowania pojedynczego ciemnego koloru kamuflażu, zwłaszcza z lotu ptaka. Doszli oni do wniosku, że bardzo ciemny kolor kamuflażu jest lepszy od kamuflażu w wielokolorowego, a następnie przyjęła barwę: vert armée - zieleń wojskowa jako standardowy kolor wyposażenia. Wpłynęło to również na praktykę w amerykańskiej armii ponieważ zarówno wyposażenie jak i wyszkolenie AEF pochodziło od Francuzów. W czasie II wojny światowej tzw. Dark Olive Drab 41 był używany w przeważającej ilości. USAAC/USAAF przez większość II wojny światowej używała nieco ciemniejszego odcienia, natomiast armia używała jaśniejszego/bardziej zielonego odcienia (#9). Ważne jest też że zachowany sprzęt, w muzeach i innych miejscach (nie regenerowany czy przemalowywany) ma tendencję do jaśniejszego i bardziej zielonego odcienia OD. Wśród modelarzy i pasjonatów toczy się niekończąca się dyskusja na temat właściwego odcienia OD. Autorytety i badacze jak np. Stevena Zaloga, Jim Mesko i Dany Bell zabierają głos w tym temacie.